İLMİHANE LİMANİ
2 Mayıs 2001 yılında Gostivar’da doğan İlmihane Limani, 13 yaşında şiirle ilgilenmeye başlamış, edebiyat dışında okulda ve okul dışında düzenlenen her türlü etkinliğe, müzik, sanat, matematik olmak üzere özellikle edebiyatla ilgili çeşitli etkinliklere katılmıştır. Bu alanlarda tüm istek ve iradesiyle çalışır, ancak kalbinde özel bir yer, ruhun empoze ettiği bir duygu olan şiir tarafından mühürlenir. Şiir yoluyla ifadesi, bedenini rahatlatan manevi bir zevktir. Onda şiirin ayrı bir yeri vardır. Onun için ilham, sadakat ve dürüstlüğün kaleme ve beyaz kağıda sıkıca bağlı olmasıdır.
“Şimdi Tıp Bilimleri Fakültesi’nde öğrenciyim ama yaratıcılık asla hayatımdan çıkmayacak.”
SESSİZLİKTE
Ne kadar da acı çekiyor insan
Kalbi yaralı olduğunda ,
Yıpranmış ve yorgun.
Sessizlikle konuşuyorum
Çare arıyorum.
Boşuna!
Kalbim sessizlikle mücadele ediyor
Ben ise ondan yardım diliyorum.
Vah, bu yaralardan kalbimin
Nasıl da şikayeti var.
Acılardan zevk almam için beni yavaşça öldürüyor
Ben ise sessizlikten nasıl bir kurtuluş bekliyorum?
İçimden yabancı bir ses, korkma diyor,
Sessizce savaş, başaracaksın,
Gücünü kaybetmiş olsan bile, inan
Yeniden gücünü kazanacaksın, diyor.
Sonra kalbim, kim bu ses, diyor
Sana destek veren bu yabancı ses kim, soruyor.
Bu ses, benim ruhumun sesi
Kalbimin en derinliklerinden gelen
Vazgeçmememi söyleyen,
Bu mücadeleye devam edeceğimi belirten.
Acılarla vurulmuş olmama rağmen
Ayaklarımın üzerinde duracağımı, söyleyen.
Yabancı olmama rağmen ben sesine kulak verdim
Beni nereye götüreceğini bilmememe rağmen
Çünkü bana destek oldu.
Bütün bu savaşların sonucunda
Kalbim ve ruhum huzura kavuştu.
Sessizlik bana hayatımın en güzel hatıralarını verdi
Savaş ne kadar büyükse
Mutluluk da o kadar büyük oluyormuş meğer.
Acılar zamanla geçer de, iz bırakır
Sonrasında hatırladıkça gülümseyeceksin.
Bu yüzden er ya da geç, bugün veya yarın olmasa bile
Mutluluk mutlaka gelir bir gün.
Sessizlik düşmanım değildi,
Aslında en iyi dostumdu
Bana yol gösteren
Ve hayatın kolay olduğunu öğreten.
İlmihane Limani
